فصلنامه روابط خارجی

فصلنامه روابط خارجی

ارائه الگوی دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران بر اساس نظریه داده بنیاد

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
محمد تابش 1
علی رشیدپور 2
سید رضا صالحی امیری 3
رضا ابراهیم زاده دستجردی 4
1 دانشجوی دکتری رشته مدیریت و برنامه ریزی امور فرهنگی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
2 دانشیار، گروه مدیریت فرهنگی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
3 دانشیار، گروه مدیریت و برنامه ریزی امور فرهنگی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 استادیار، گروه مدیریت، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
10.22034/fr.2023.387746.1357
چکیده
دیپلماسی فرهنگی تبادل ایده‌ها، اطلاعات، هنر و جنبههای دیگر فرهنگ در بین ملل و مردمان آن‌ها برای تقویت تفاهم میان آن‌ها است. هدف از این پژوهش تدوین الگوی دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران بود. این پژوهش از نوع کیفی و با استفاده از نظریه داده بنیاد و مدل پارادایمی استراوس و کوربین انجام شده است و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیقی با استفاده از نمونه گیری هدفمند از اساتید، صاحب نظران، رایزنان عوامل دخیل در حوزههای مختلف دیپلماسی فرهنگی ج.ا.ایران صورت گرفت. بعد از حاصل شدن اشباع نظری با 24 مصاحبه و تحلیل داده‌ها طی سه مرحله کدگذاری باز، کدگذاری محوری و کدگذاری انتخابی انجام شد و بر اساس نظریه داد بنیاد الگوی مورد نظر تبیین شد.(توسعه فرهنگی، توسعه سیاسی و توسعه ارتباطی)به منزله شرایط علی، (پیروی از اصول، ارزش‌ها و سیاست‌ها؛ جغرافیای فرهنگی؛ اسلام و تشیع؛ زیر ساخت‌های آموزشی؛رسانه‌ای و فضای مجازی؛ دینی و مذهبی؛ تمدنی و میراثی؛ علمی فرهنگی؛ نهادی؛ سبک زندگی ایرانیان؛ قابلیت‌های فرهنگی و اجتماعی؛ ادبی و هنری؛ انسانی؛ سیاسی؛ کارگزاران فرهنگی؛ ماهیت ایدئولوژیک) عوامل زمینه ای، (تهدیدها، فرصت‌ها، متغیرهای محیطی و ضعف‌ها و کاستی‌های داخلی) به عنوان عوامل مداخله‌گر شناسایی شدند. راهبردها در8 محور(تنوع بخشی به راهبردها و ابزارها، ارتقاء اقدامات، توسعه بازیگران، تقویت زیرساخت‌ها، ارتقای ساختار و الگوی مدیریت) و پیامدها شامل6 محور(تامین منافع و امنیت ملی، توسعه ایدئولوژیک دینی و انقلابی، تولید و بازتولید فرهنگ، رشد اقتصادی در بستر فرهنگ، تفاهم و صلح پایدار، تقویت مشروعیت و پرستیژ بین‌المللی) می‌باشد.
کلیدواژه‌ها
فرهنگ
دیپلماسی
دیپلماسی فرهنگی
روابط بین الملل فرهنگی

عنوان مقاله English

Presenting cultural diplomacy pattern of Islamic republic of Iran based on–grounded theory

نویسندگان English

Mohammad Tabesh 1
Ali Rashidpoor 2
Seyyed Reza Salehi Amiri 3
Reza Ebrahimzadeh Dastjerdi 4
1 PhD Student in Cultural Management and Planning, Department of Management, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran
2 Associate Professor, Department of Cultural Management, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran
3 Associate Professor, Department of Cultural Management and Planning, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
4 Assistant Professor, Department of Management, Isfahan (Khorasgan) Branch, Islamic Azad University, Isfahan, Iran
چکیده English

Cultural diplomacy is an intercommunication of ideas, information, art, and other aspects of culture among nations and people to amplify mutual comprehension between them. The object of this study was to present a cultural diplomacy model for the Islamic Republic of IRAN. This qualitative study was implemented using grounded theory and the Strauss and Corbin paradigm model. The data were collected through in-depth interview through a purposive sampling between professors, pundits, cultural attaches, and actors involved in the various fields of cultural diplomacy in Iran. After reaching theoretical saturation with 24 interviews and analyzing the data through three stages of open coding, axial coding, and selective coding, the desired model was developed based on grounded theory. Cultural development, political development, and communication development were considered as causal conditions. Adherence to principles, values, and policies, cultural geography, Islam and Shiism, educational infrastructure, media and cyberspace, religious and spiritual, civilization and cultural heritage, cultural-scientific, institutional, Iranian lifestyle, cultural and social possibility, literary and artistic, humanistic, political; cultural agents; ideological nature were considered as contextual conditions and threats, opportunities, environmental variables, internal weaknesses, and deficiencies as intervention conditions. Strategies included diversification of strategies and tools, actions update, development of actors, strengthening infrastructure, and upgrading the structure and management pattern. The consequences included national security interests, religious and revolutionary ideological development, cultural reproduction, economic growth in the context of culture, Understanding and sustainable peace, strengthening legitimacy and international prestige.

کلیدواژه‌ها English

Culture
Diplomacy
Cultural Diplomacy
International Cultural Relationship
  • ­ ابوالحسن شیرازی، حبیب اله (1396). دیپلماسی فرهنگی و نقش انجمن‌های دوستی در روابط بین‌الملل، فصلنامه مطالعات روابط بین‌الملل، شماره 38، 9-38.
  • ­ اژدری، لیلا؛ فرهنگی، علی‌اکبر؛ صالحی امیری، سیدرضا و سلطانی‌فر، محمد(1396). مدل دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران.فصلنامه مطالعات فرهنگ- ارتباطات (38)18، صص 67-102.
  • ­ اژدری، لیلا؛ فرهنگی، علی‌اکبر؛ صالحی امیری، سیدرضا و سلطانی‌فر، محمد (1397). آسیب‌شناسی دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران و ارائه راهبرد، فصلنامه راهبردهای فرهنگی اجتماعی،7(3)، صص 123-159.
  • ­ استراوس، انسلم آل؛ جولیت، ام کوربین (1990). اصول روش تحقیق کیفی: نظریه مبنایی رویه‌ها و شیوه‌ها، ترجمه: بیوک محمدی(۱۳۹۳). تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی.
  • ­ پورعلی، پریسا؛ خداوردی، حسن؛ دهشیری، محمدرضا؛ قائدی، محمدرضا (1401). مطالعه تطبیقی دیپلماسی فرهنگی ایران و ترکیه در عراق (2003 تا 2020). فصلنامه مطالعات روابط بین‌الملل، شماره 57، صص.27-56.
  • ­ خالدی برهنه، بهنام؛ عامری گلستانی، حسین‌زاده؛ غلامحسن ،شانه چی (1399). بررسی چالش‌های حوزه دیپلماسی فرهنگی ایران با کشورهای عربی منطقه خاورمیانه، فصلنامه علمی مطالعات خاورمیانه (4)27.
  • ­ درخشه، جلال؛ اسماعیلی کلشیمی، علیرضا (1396). دیپلماسی فرهنگی و قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران در ایتالیا؛ فرصت‌ها،‌ تحدیدها و راهبردها، فصلنامه پژوهش‌های سیاسی جهان اسلام، (2)7، صص 53-27.
  • ­ دهشیری، محمدرضا (1393). دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، تهران: علمی فرهنگی، 590 صفحه.
  • ­ دهقانی فیروزآبادی، سید جلال؛ سرخیل، بهنام؛ دهشیری، محمدرضا (1392)، رفتارهای حمایت‌گرانه و دیپلماسی فرهنگی، تهران، نشر الهدی. 609 صفحه.
  • ­ دهقانی فیروزآبادی، سیدجلال؛ خرمشاد، محمد باقر؛ رستگاری، محمدحسین (1394). مؤلفه‌های کلیدی دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران.رهیافت انقلاب اسلامی، (32)9، صص 3-24.
  • ­ ذوالفقاری، مهدی؛ غلامعلی، علی (1401). مؤلفه‌ها و ظرفیت‌های زبان فارسی در دیپلماسی فرهنگی ایران. مجله مطالعات ایرانی (41)21.
  • ­ زرین‌فام، حسین؛ رنجبر، ایرج؛ گلپایگانی، حسن؛ بهشتی‌نیا، ادریس (1400). سرمایه اجتماعی و تهدیدات نرم علیه جمهوری اسلامی ایران. فصلنامه روابط خارجی،13(3)، صص 659-692.
  • ­ سیمبر، رضا؛ مقیمی، احمدعلی (1394). منافع ملی و شاخص‌های دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران. سیاست جهانی، 4(1)، صص 7-38.
  • ­ شیخ‌زاده جوشانی، صدیقه؛ کمالی، یحیی؛ دوست حسینی، مهدیه (1401). فرا تحلیل رویکرد آسیب شناسانه در پژوهش‌های سیاست خارجی ج.ا. ایران. فصلنامه روابط خارجی، 14(4)، صص 176-217.
  • ­ صالحی امیری، سیدرضا؛ محمدی، سعید (1392). دیپلماسی فرهنگی. چاپ دوم، تهران: نشر ققنوس.
  • ­ عراقچی، سیدعباس؛ فائزه، جنتی محب (1396). عنوان تأثیر دیپلماسی فرهنگی بر روابط سیاسی و اقتصادی کشورها، مطالعه موردی: روابط ایران و ژاپن در دوران تحریم. فصلنامه پژوهش‌های روابط بین‌الملل، شماره 26، صص 15-49.
  • ­ غلامی، محمد؛ رشیدی، احمد؛ امیری، رضا (1401). ایران فرهنگی و همگرایی تمدنی در آسیای مرکزی و قفقاز،فصلنامه روابط خارجی،14(1)، صص 213-231.
  • ­ قربانی گلشن‌آباد، محمد (1400). دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران؛ مطالعه موردی: عربستان سعودی. فصلنامه علمی مطالعات قدرت نرم (4)11، صص 271-303.
  • ­ قشقاوی، حسن (1389)، دیپلماسی عمومی، چاپ اول، نشر وزارت امور خارجه، تهران.
  • ­ قنبرلو، عبدالله (1400). دیپلماسی فرهنگی و جایگاه بین‌المللی ایران. فصلنامه مطالعات راهبردی، (93)24، صص 157-188.
  • ­ مبینی مقدس، مجید؛ هاشمیان، سید محمدحسین (1394). سیاست فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در تقابل با ایران هراسی (با تأکید بر دیدگاه‌های مقام معظم رهبری). معرفت فرهنگی اجتماعی سال ششم شماره (3)23، صص 77-93.
  • ­ منیری، مهدی؛ صالحی امیری، سیدرضا؛ چاوش باشی، فرزانه (1397). ارائه استراتژی مناسب دیپلماسی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران مبتنی بر مقایسه تطبیقی ایران و ترکیه. فصلنامه مطالعات فرهنگ – ارتباطات (41)19.

 

 

 

 

References

  • ­ Cull, Nicholas (2006). "'Public Diplomacy' Before Gullion: The Evolution of a Phrase". USCPublicDiplomacy. University of Southern California. Retrieved September 26, 2014.
  • ­ Cummings M, (2003), Cultural Diplomacy and the United States Government: A Survey, Center for Arts and Culture, p. 1
  • ­ Encyclopaedia Britannica, link:https://www.britannica.com/topic/diplomacy, last accessed: 29.08.2023
  • ­ Heller, Ken S. & Liza‌M. ‌Persson. ‌(2009). ‌The‌Distinction‌between‌Public‌Affairs‌&‌ Public Diplomacy: Handbook of Public Diplomacy, by Philip M. Taylor and Nancy Snow. London, New York: Routledge. https://www.britannica.com/topic/Britannica-Online
  • ­ Joseph S (2008). Public Diplomacy and Soft Power. THE ANNALS OF THE AMERICAN ACADEMY. Volume 616, Issue 1.https://doi.org/10.1177/0002716207311699
  • ­ Kurylev, K. P., Nikulin, M. A., & Goncharova, A. A. (2017). "SOFT POWER" OF CULTURAL DIPLOMACY OF THE ISLAMIC REPUBLIC OF IRAN. Bulletin of the Moscow State Regional University. Series: History and political sciences, (2), 46-55.
  • ­ Samil OCAL. (2018). Culture and Language as a Soft Power Tool in Iranian Foreign Policy.
  • ­ La Porte, Teresa. (2012). The Legitimacy and Effectiveness of Non State Actors and the Public Diplomacy Concept. In Public Diplomacy Theory and Conceptual Issues, ed.
  • ­ Goff M Patricia, (2013) Cultural Diplomacy, in: Cooper A., Heine J., Thakur R., (ed.) The Oxford Handbook of Modern Diplomacy, Oxford, p. 420
  • ­ Spiro, Peter. (2013). Constraining Global Corporate Power: A Short Introduction. Vanderbilt Journal of Transnational Law 46: 1101-1118.
  • ­ Stelowska, D. (2015). Culture in International Relations Defining Cultural Diplomacy: Polish Journal of Political Scienc, 1(3), 50-69.
  • ­ Strauss, A, & Corbin, J. (1998). Basics of Qualitative Research: Techniques and Procedures for Developing Grounded Theory. Thousand Oaks, CA: Sage Publications, Inc.
  • ­ Topic, M & Cassandra, S. (2012), Cultural‌ Diplomacy ‌and ‌Cultural ‌Hegemony: A‌ Framework for the Analysis, in Cultural Diplomacy & Cultural Imperialism: European Perspective, by Martina Topic and Sinisa Rodin. Frankfort: Peter Lang.
  • ­ Unalmis, A, Basaran, D. (2019). THE USE OF SOFT POWER AND PUBLIC DIPLOMACY IN IRAN FOREIGN POLICY: THE CASE OF THE MIDDLE EAST. International Journal of Crisis and Political Studies, 3 (1), 50-79. Retrieved from https://dergipark. organ.
  • ­ Villarroel, Y. U. (2017). Gastronomy: a tool of cultural diplomacy in International Relations. Political Studies, 3(1), 50-79. Retrieved from https://dergipark. organ.. Austral Conjuncture, 8(43), 39-52.
  • ­ Wastndidge E (2014). PRAGMATIC POLITICS: IRAN, CENTRAL ASIA AND CULTURAL FOREIGN POLICY. CENTRAL ASIA AND THE CAUCASUS, Volume 15 Issue 4, 119-130.
  • ­ Wastnidge, E. (2015). The Modalities of Iranian Soft Power: From Cultural Diplomacy to Soft War. Politics, 35(3–4), 364–377. https://doi. org/10. 1111/1467-9256. 12084.